[[D e l< -S i l P a l< o l2 n]]

 

 

แค่มี แต่ง เสริม เติม ขีดๆ เขียนๆ วาดๆ ให้ตัวเองวีนสุด แล้วส่งมาร่วมสนุก ตั้งแต่วันนี้ - 31 ส.ค. 52 นี้นะจ้ะ

ใครอกหัก รักคุด เพราะนิสัยเสียๆ ขี้วีน ได้เฮกันแล้วกับ กิจกรรมสำหรับคนวีนๆ ลุ้นรับของรางวัลมากมาย ที่ http://www.gmember.com/activity/tina/index.

 

 

ติดตามความเคลื่อนไหวของ ตีน่า ที่นี่ 

ฟังเพลง วีน ที่นี่

 

edit @ 30 Jul 2009 17:18:47 by [[D e l< -S i l P a l< o l2 n]]

หากตอนกลางคืนลบเลือนไม่มีแสงจันทร์
และตอนกลางวันนั้นดวงตะวันหายไป
โค้งขอบฟ้าเบื้องบน จะมัวมืดมนเพียงใด
หรือจะยังสดใสเหมือนเคย

ปล่อยมือให้ใบไม้ปลิวไปตามสายลม
ให้ลมนำพาพัดลอยไปไกลแสนไกล
แล้วใบไม้ใบเดิม จะลอยร่วงลงตรงไหน
ฉันคงไม่มีทางได้รู้เลย

หากเราไม่มีวันนั้น  ไม่เจอกันไม่เคยรู้จัก
 ฉันจะรักใครได้อย่างเธอไหม
 ถ้าหากเธอยังอยู่กับฉัน ไม่อำลากันไปแสนไกล
 จะเป็นอย่างไรต่อไปไม่รู้

หากพอมีทางหมุนวันเวลาย้อนกลับ
 แหละพยายามให้เราได้ลองเริ่มใหม่
 แม้หากอ้อนวอนเธอ จะยังเสียเธอไปไหม
 ฉันคงไม่มีทางได้รู้ได้เลย

 แม้หากอ้อนวอนเธอ จะยังเสียเธอไปไหม
 ฉันคงไม่มีวันจะรู้เลย...

 

วันนี้....นึกครึ้มอกครึ้มใจ หยิบเพลงเก่าๆ มาฟังอีกครั้ง เพลงที่เคยโดนใจสมัยสาวๆ เหอๆ

 

แต่แปลกที่ความรู้สึกยังคงไม่เปลี่ยนเลย นับจากวันนั้น ...ยังจำความรู้สึก รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างลึกซึ้งทุกท่วงทำนอง ทุกประโยค

 

แปลกจังเลย.....ทำไมต้องมาคิกถึงคนๆ นั้นในเวลาแบบนี้นะ

 

เกลียดตัวเองชะมัด!!!

 

แต่คงไม่มีใครรู้จิงๆ ไม่มีทางรุ้เลยว่า หากวันนั้นเราทำอะไรได้มากกว่านี้ พูดอะไรที่อยากพูดได้มากกว่านี้ นึกถึงความรู้สึกตัวเองมากกว่าความรู้สึกของเค้าคนนั้น .....บทสุดท้ายมันอาจจะไม่เป็นอย่างน้ก็ได้

 

 

แต่อย่างว่า ไม่มีใครที่จะรู้ และไม่มีทางรู้

เพราะเวลานั้นมันผ่านมาแล้ว อันจะทำให้เรา 2 คน มีเหตุการณ์แบบนัน้อีกล่ะก็

 

เราว่าย้อนเวลามันยังจะง่ายกว่าเลย....

 

คิดถึงต้าร์นะ :D

edit @ 30 Jun 2009 11:55:42 by [[D e l< -S i l P a l< o l2 n]]

 

เคยคิดว่าชีวิตการทำงานมันจะเหนื่อย ลำบาก และกดดันสักแค่ไหน

แล้ววันนี้เก็ผ่านมันมาได้แล้ว....ไม่น่าเชื่อว่าทำงานมาปีครึ่งแล้วเนอะ

 

 

การเดินออกจากรั้วมหา'ลัย แม้จะเป็นการประสบควมสำเร็จอย่างหนึ่งในชีวิต

 

แต่มันก็ทำให้เรารู้ว่า เราจะต้องก้าวเข้าสู่โลกของการทำงานจริงๆ โลกของการใช้ชีวิต เรากำลังจะเป็นพลเมือง เป็นประชาชนคนหนึ่งของประเทศ

 

โอวววว.....ฟังดูดีดี๊   แต่โลกที่เรายังไม่เคยเจอนั้น มัน็ย่อต้องน่ากลัวเป็นธรรมดา

 

จำได้ว่ากลัวมากๆ ไม่รู้จะมีเพื่อนมั้ย แล้วที่ทำจะกดดัน เพื่อนๆ พี่ๆ ที่ทำงานจะรักเรา จะดีกะเรารึเปล่าน้า

 

คำถามนี้??? มันคงจะไม่รู้และหาคำตอบไม่ได้ถ้าไม่มาประสบพบเจอด้วยตัวเอง

 

การทำงานที่แรกที่นี่ รู้สึกดีมากๆ เรียกว่าทั้งประทับใจและคงจะฝังใจเราตลอดไป

 

บริษัทใหญ่และมีชื่อเสียงขนาดนี้ จะมีคนดีๆ เพื่อนดีๆ พี่ดีๆ และเจ้านายดีๆ แบบนี้

 

จะมีเจ้านายคนไหนที่สอน ตักเตือนและหวังดีกับเราเหมือนพี่ชาย

 

จะมีเพื่อนร่วมงานที่ไหนอีกมั้ยที่จะเล่าทุกเรื่อง และพร้อมจะรับฟังเราทุกเรื่องเหมือนกัน

 

จะมีมั้ยที่จะมีคนยิ้ม หัวเราะ สุข เศร้าเคล้าน้ำตาไปกะเรา

 

คนที่คอยให้กำลังใจ

 

ขอบคุณพี่ป้อม พี่ทัศน์ ที่คอนสอน เตือน และตำหนิ

 

เพราะวันนี้แอมได้รู้แล้วว่า มันคือความหวังดีจริงๆ

 

คงมีไม่กี่คน ที่ยินดีจะสอนงานและตักเตือนเราแบบนี้นะคะ

 

ขอบคุณยัยพลอยนลิน ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยัไง เราจะต้องแยกจากไปตามเส้นทางหรือสายงานอื่นๆ

 

แต่เราก็จะไม่ลืมเธอเลย ความสนิทที่ไม่ได้ซื้อด้วยเวลา แต่สามารถเข้าถึงด้วยความจริงใจ

 

ขอบคุณที่เปิดใจ ไว้ใจ ห่วงใย และให้กำลังใจเราตลอดมา....

 

ขอบคุณพี่ต่าย พี่เลี้ยงที่แสนดี

 

พี่เลี้ยงคนแรก ที่รู้สึกว่าที่นี่ยังมีคนเปิดรับเรานะ

 

ขอบคุณทุกๆ อย่างที่ทำให้น้องสาวคนนี้นะคะ

 

แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้ไปกินข้าวด้วยกัน ไม่ค่อยได้คุยหรือเจอกัน

 

แต่ก็ยังรักและเคารพพี่เหมือนเดิมนะคะ

 

ขอบคุณยัยป้อ

 

ที่เป็นเพื่อนที่ดี ขอบคุณที่ไว้ใจเรา

 

ขอบคุณที่ยอมรับและไม่ถือเวลาเราด่า จิก กัด

 

ขอบคุณสำหรับน้ำใจ และมิตรภาพที่ดีเสมอมานะ

 

ขอบคุณพี่เดย์...ทีมงานเวบบอร์ดที่หล่อที่สุดในเวบบอร์ด (เพราะมีเราแค่ 2 คน 555+)

 

ขอบคุณที่ให้ความเป็นกันเอง ขอบคุณในสิ่งที่สอน ขอบคุณที่ไว้ใจและเข้าใจ

 

และพี่ๆ เพื่อนๆ อีกมากมาย ที่คงขอบคุณไม่หมดในวันนี้

 

แต่อยากจะขอบคุณทุกๆ คนจริงนะคะ  ที่ทำให้การทำงานที่แรกเป็นประสบการณ์ดีดีที่น่าจดจำสำหรับแอม

 

แอมคงจะไม่ลืมที่นี่เลยตลอดชีวิต

 

ถึงแม้ว่าในอนาคตอาจจะไม่ได้ทำงานที่นี่แล้วก็คงจะไม่ลืมสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นที่นี่

 

หากวันนึงได้ผ่านมาเส้นางเดิมอีก ความทรงจำและมิตรภาพเก่าๆ ที่มันอยู่ในหัวใจ

 

 

มันก็จะโลดแล่นอีกครั้ง ไม่มีวันจบแน่นอนค่ะ

 

ขอบคุณ GMM Grammy ที่มอบสิ่งที่หาไม่ได้จากที่อื่น

 

ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าที่ทำนยังมิตรภาพและความจริงใจอยู่จริง

 

ขอบคุณที่มีความอบอุ่นและครอบครัวในสังคมเล็กๆ ของเรานะคะ

Ars Longa viva Bravis..ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น

...........สกุลตา

edit @ 13 Jun 2009 00:19:49 by [[D e l< -S i l P a l< o l2 n]]

ทุกคนให้ความสำคัญกับวันเกิดของตัวเอง..........บ้างก้อตั้งตานับวันรอวันเกิดเพราะอยากได้ของขวัญ...

.............บางคนก้อไม่อยากให้ถึงเพราะกลัวต้องแก่ขึ้นไปอีกปี...........

 

คิดดูดิ่......วันวันเดียว  ทำให้เราแก่ขึ้นอีกปีได้แน่เหรอ???

…..แต่พอลองกลับมาคิดดู  คำว่า  “โตขึ้นอีกหนึ่งปีแล้ว”  นี่ดิ่

เราว่าอายุคนเรามันจะเพิ่มขึ้นได้  มันไม่ได้อยู่ที่วันวันเดียวนี้หรอก

……มันอยู่ที่  364  วัน  ที่ผ่านมากกว่า  เราต้องเจอเรื่องราวมากมาย  เรียนรู้หลากหลายบทเรียน  ประสบการณ์อีกหลายต่อหลายอย่างที่เราต้องพบเจอกับมันมา   ทุกๆวัน  มากมายเรื่องราวและหลากหลายผู้คน  ทั้งดี ไม่ดี ให้เรารู้จักคิด รุจักแก้ปัญหา  รุจักร้องไห้  เสียใจ ผิดหวัง  ดีใจ 

              ...............จนกว่าจะถึงวันเกิด      เราก็โตขึ้นจิงๆ

 

เพราะฉะนั้น...ถ้าแต่ละวัน  เราไม่พบเจอเรื่องราวอะไร ไม่รับรู้  ไม่ล้ม  ไม่มีวันลุก  ไม่มีบทเรียน  ไม่เจอปัญหา  ไม่มีการแก้ไขปัญหา..............

                                   พอถึงวันเกิดเรา......... เราจะได้ชื่อว่าแก่ไปอีกปีได้ไง

 ในเมื่อเวลาที่ผ่านมา  เราไม่ได้พบเจออะไรเลย ไม่ได้คิดอะไร  ปล่อยให้วันเวลาแค่ผ่านไป

เพราะฉะนั้น.......อย่าปล่อยให้ชีวิตหยุดนิ่ง   รอให้วันแต่ละวันผ่านไป 

......อย่านั่งเฉยๆ โดยที่ไม่คิด   พบเจออะไรรอบๆตัว  ก้อหยิบจับมันมาสอนเราบ้างก้อได้

เราจะได้รุจักสังเกต  รุจักมองหลายมุม  รุจักคิดให้เป็น  จะได้โตขึ้นจิงๆ

“ การที่เราพูดว่า  เราแก่ขึ้นอีกปีแล้ว ที่บอกว่าโตขึ้น 

ลองดูสิว่า  เราโตขึ้นจิงน่ะเหรอ  โตแค่อายุรึป่าว ”